Jelonek rogacz
Jelonek rogacz występuje najczęściej w lasach liściastych. Najlepiej czuje się w starych dąbrowach. Żywi się głównie sokami, które wydobywają się ze szczelin kory i ran drzew. Rozwija się przez wiele lat najczęściej na korzeniach gnijących starych dębów. Samiec jelonka rogacza ma silne "rogi" które służą mu w okresie godowym do walki z rywalami o samicę. Jelonki należą do dość dużych owadów. Potrafią latać. Jelonek rogacz należy do rodziny chrząszczy. Znajduje się pod ścisłą ochroną. Może przetrwać tak długo jak długo będą stare dąbrowy. Jelonki rogacze sa namiętnie poszukiwanymi przez kolekcjonerów chrząszczami. Długość ciała samca to od dwudziestu pięciu do osiemdziesięciu pięciu milimetrów, natomiast samicy od dwudziestu pięciu milimetrów do czterdziestu pięciu milimetrów. W Polsce jelonek rogacz jest chroniony od roku tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego siódmego. Polska nazwa gatunku pochodzi od podobieństwa wyglądu przerośniętych żuwaczek tego gatunku do poroża jelenia szlachetnego.